Een hele tijd geleden zag ik op Mastodon een post naar een site die “markdeep” presenteerde. Sommige linkjes die ik interessant vind, die zet ik onder mijn browser-favorieten in het mapje “lopend”, met de bedoeling om er later naar te kijken. Later, ja. Ik denk dat het alweer een jaar geleden is. Of misschien wel meer. Het komt natuurlijk doordat ik in ¨markdeep” niet echt een gereedschap of toepassing zag die ik zelf kon gebruiken. Toch zijn er mensen, bedrijven en volgens de website zelfs universiteiten die het gebruiken. Markup, markdown, en markdeep. Als je dat iets zegt, zou je verder kunnen lezen. Of html misschien...?

Met html maak je webpagina's. html noemt men ook een mark-up-taal. Je “merkt” sommige stukken van je tekst als speciaal “aan”. Bijvoorbeeld de titel, of een kop, of een subkopje. Dit is handig voor zoekmachines: een kop is wel iets om te tonen als een mens er naar zoekt. Maar het is ook handig voor de browser om de kop iets groter te presenteren op de webpagina dan de paragraaftekst. In html kun je bijvoorbeeld een kop “merken” of “markeren” op deze manier: <h1>Trump chickens out again!</h1>. Dat Trump belangrijk is, daar zal hij het zelf wel mee eens zijn. In dit geval is het niet Trump die belangrijk is maar het stukje tekst, de titel van het artikel. Gelukkig maar. De paragraaf die volgt kun je in de html-mark-up tussen deze twee tags zetten: <p> blabla </p>. Op deze manier kun je ieder stukje tekst een soort van waarde toekennen. En met die waarde kun je ieder stukje tekst op een ander manier laten presenteren. Zo is html dus een “opmaaktaal”. Een voorbeeld van html? Hier is een deel van de html van deze pagina.

Dat ziet er eerlijk gezegd niet echt gezellig uit. Om steeds die <, > en ook die / te typen... Dat is vervelend. Nu zijn er natuurlijk al lang programma's waarmee je op een makkelijke manier webpagina's kunt maken, en die dan zelf html maken. Of je typt een tekst in een tekstverwerker en exporteert het als een html bestand (dan is de extensie van het bestand “.html”). Dat zou toch een prima oplossing zijn. Niet dan?

Markdown

Een tijd geleden bedacht men een makkelijkere manier om op eenzelfde manier de tekst te structureren. En omdat men grappig wilde zijn (net als ik vaak) noemde men dat markdown. Op de manier van markdown kun je een kop als volgt presenteren: # Trump chickens out again!. Alleen maar simpel een hekje ervoor zetten, dus. Er zijn editors en websites die helemaal op markdown ingesteld zijn, en je de tekst presenteren zoals je het op die gestructureerde manier hebt aangegeven. Ikzelf gebruik bijvoorbeeld Apostrophe of het notitieboekje Joplin voor markdown-teksten. En deze website is ook geschreven in markdown, maar door write naar html omgezet. Dus met markdown was ik al bekend. Markdown heeft nog steeds volgelingen, ook al kun je op makkelijke manieren html laten genereren als je een website wil maken. Op deze website worden wat voor- en nadelen van markdown genoemd.

Over 5000 jaar

Je hoeft in ieder geval de muis niet te gebruiken, en de markdown-tekst is eigenlijk altijd te lezen in elk tekstprogramma. Tekstverwerkers zoals MSWord of LibreOffice Writer zetten in het bestand dat je opslaat allerlei rare tekens om bijvoorbeeld aan te geven dat een stukje tekst een kop is. Dat kunnen ook tekens zijn die je niet kunt afdrukken. Dat heeft ook tot gevolg dat andere tekstverwerkers jouw tekst niet goed kunnen tonen, of in ieder geval moeite moeten doen om die goed te tonen. En dan bestaat er dus wel een groot risico, dat jouw tekst door archeologen na 5000 jaar niet meer, of niet meer goed te lezen is. Ja, en eigenlijk schrijven we allemaal natuurlijk voor die archeologen in de toekomst. Ikzelf vond het leuk om markdown te gebruiken om een blogje te schrijven. Ik hou wel van minimalisme en weinig tierelantijntjes. Dat is natuurlijk heel persoonlijk. Ik vind het verder ook prettig om de muis niet te gebruiken in een tekstverwerker, maar gewoon door te kunnen blijven typen. Dus gebruik ik een “editor”.

We gaan nog wat dieper

Goed. Maar wat is markdeep dan? Kortgezegd: met markdeep kun je markdown omzetten in markup, html dus. Is dat handig? Ja, als je tekst die je in markdown heb getypt in je browser wil zien. Je kunt dat op verschillende manieren doen. Beginnen met het inladen van een stukje tekst dat ze een template noemen, en dan je eigen tekst typen. Ik heb ervoor gekozen om een regeltje op het einde van mijn markdown-tekst te kopiëren, en dan in plaats van het bestandje op te slaan met de extensie .md (markdown), op te slaan met de extensie md.html. Uiteindelijk is dit dus een html-bestand en zal je browser het bestand openen. Je browser ziet dan vervolgens het script in de laatste regel, en gebruikt dat script om al je geschreven tekst in html om te zetten en te tonen. Heel mooi gedaan! Het werkt ook nog.

wordt

Waarom?

Afgezien van mijn nerd-achtige bewondering van de werking van dit mooie stukje gereedschap, kan ik me niet zo goed bedenken of ik dit nu ooit zou gebruiken. Ik gebruik write.as, en apostrophy. Andere mensen zouden deze programma's ook kunnen gebruiken. Ik kan me alleen voorstellen dat het handig is als je een tekst als markdown presenteert op een server om te tonen, en dat die server bijvoorbeeld automatisch een template verweeft met je tekst, of gewoon die laatste scriptregel vast gaat plakken aan je stuk tekst, voordat de server die aanbiedt op het internet. En dat is in wezen dezelfde werking als ik nu bij write.as ervaar (wel betaald). Maar laat het me weten, wanneer je een toepassing ziet die ik over het hoofd zie.

#website #markdown #html

Discuss...

Steeds meer mensen gebruiken Markdown om snel stukken tekst te schrijven, en zelfs daarbij de verhalende vorm niet te mijden. Zoals je ziet, ben ik niet één van hen, mijn blogje gaat vaak over boeken of dingen die leuk of slecht zijn op internet. Toch vroeg ik me af of je bijvoorbeeld een kort verhaal, of zelfs een boek kunt schrijven op deze manier. Of beter gezegd een verhaal, en geen betoog. Met Markdown heb je op een “platte-tekst-manier” snel links en beelden in je tekst. Echt wat je nodig hebt in een blog. Maar niet in een verhaal. Toch zie ik mensen verhalen en zelfs poëzie in Markdown neerpennen. Kijk maar eens op read.write.as. Een leuk verhaal, dat vlot wegleest (tenminste voor mij) heeft dialogen. Ik vroeg me af, of Markdown hier dan ook voor geschikt is. Volgens een aantal tips op internet moet je dialogen inspringen en beginnen met aanhalings- en sluittekens. Tegenwoordig zijn dat alleen aanhalingstekens, omdat de sluittekens vaak dezelfde zijn als de openingstekens en niet zoals vroeger: “ en ” (of „ en ”). Zie ook de github-uitleg bij meneer Microsoft. Maar hoe kun je dat dan het beste doen?

Een dialoog is natuurlijk niet hetzelfde als een rijtje van citaten. Citaten maken is gemakkelijk in Markdown, je gebruikt het “>” teken (wat ik in mijn Markdown tekst moest “escapen” met het \ teken, omdat anders van de tekst na het > teken een citaat zou worden gemaakt). Dit is dan bijvoorbeeld een citaat:

Het rapport van de Commissie-Van Baalen over de vermeende geheime belastingdeal tussen de Oranjes en de staat illustreert andermaal hoe complex de fiscale regeling rond inkomen en vermogen van de koninklijke familie is. Met name geldt dat voor het vermogen, waarover sommige Oranjes wél en anderen geen erfbelasting hoeven te betalen.

Je ziet dat dit nou niet bepaald de manier is om een dialoog vorm te geven.

Hoe spring je dan in?

Kennelijk is het nogal moeilijk om het inspringen in Markdown te regelen. Men valt gauw terug op HTML of men gebruikt lijsten. Misschien is het gebruik van lijsten wel de beste manier, maar ik vind het streepje nogal storend.

• “Hartstikke goed”, denkt de schrijver, maar de lezer hoeft het er niet mee eens te zijn.
• “Laat dat streepje of bolletje toch alsjeblief weg,” schreeuwt één van onze lezers dan ook. “Dit lezen lijkt gewoon op stotteren!”
  • “Kan ik er dan een open bolletje van maken, misschien?”
  • “Nee, alsjeblief, zeg!”
    • “Maar hoe dan wel? Een blokje lijkt me ook niet zo leuk,” antwoordt de schrijver wanhopig.

“Inderdaad!” De lezer dreigt het geduld te verliezen, en is al enigszins afgeleid. “Laat het maar zo. En spring maar niet in. Dat maakt de tekst in ieder geval rustiger dan al die rare tekens.”

“Okee, maar...” De schrijver denkt enkele ogenblikken na, en laat de tekst zoals hij het nu voor zich ziet, op zich inwerken. Er komen echte aanhalings- en sluittekens, ziet hij. En in plaats van inspringen, zorgt Markdown voor extra ruimte tussen de regels. “Ja, het is misschien niet ideaal op deze manier, maar volgens mij wel het beste wat er mogelijk is in Markdown.”

“Gelukkig,” verzucht onze lezer, en gaat verder met een ander verhaal, wat voor hem toch net wat interessanter is. Misschien dat in dat verhaal wel mooie, en goed vormgegeven dialogen staan.

#markdown #dialoog #verhalen #poëzie #poems #schrijven

De tekst in Markdown volgt hieronder:

Steeds meer mensen gebruiken [Markdown](https://www.markdownguide.org/) om snel stukken tekst te schrijven, en zelfs daarbij de verhalende vorm niet te mijden. Zoals je ziet ben ik niet één van hen, mijn blogje gaat vaak over boeken of dingen die leuk of slecht zijn op internet. Toch vroeg ik me af of je bijvoorbeeld een kort verhaal, of zelfs een boek kunt schrijven op deze manier. Of beter gezegd een verhaal, en geen betoog. Met Markdown heb je op een "platte-tekst-manier" snel links en beelden in je tekst. Echt wat je nodig hebt in een blog. Maar niet in een verhaal. Toch zie ik mensen verhalen en zelfs poezie in Markdown neerpennen. Kijk maar eens op [read.write.as](https://read.write.as/). Een leuk verhaal, dat vlot wegleest (tenminste voor mij) heeft dialogen. Ik vroeg me af, of Markdown hier dan ook voor geschikt is. Volgens een aantal [tips](https://schrijvenonline.org/tips/dialogen-en-dialoogzinnen) op internet moet je dialogen inspringen en beginnen met aanhalings- en sluittekens. Tegenwoordig zijn dat alleen aanhalingstekens, omdat de sluittekens vaak dezelfde zijn als de openingstekens en niet zoals vroeger: “ en ” (of „ en ”). Zie ook de [github-uitleg](https://docs.microsoft.com/en-us/contribute/how-to-write-use-markdown#apostrophes-and-quotation-marks) bij microsoft. Maar hoe kun je dat dan het beste doen?
<!--more-->

Een dialoog is natuurlijk niet hetzelfde als een rijtje van citaten. Citaten maken is gemakkelijk in Markdown, je gebruikt het "\>" teken (wat ik in mijn Markdown tekst moest "escapen" met het \ teken, omdat anders van de tekst na het \> teken een citaat zou worden gemaakt). Dit is dan bijvoorbeeld een [citaat](https://nos.nl/artikel/2205561-inkijkje-in-vermogen-oranjes-het-kapitaal-raakt-steeds-meer-versnipperd.html):

> Het rapport van de Commissie-Van Baalen over de vermeende geheime belastingdeal tussen de Oranjes en de staat illustreert andermaal hoe complex de fiscale regeling rond inkomen en vermogen van de koninklijke familie is. Met name geldt dat voor het vermogen, waarover sommige Oranjes wél en anderen geen erfbelasting hoeven te betalen.

Je ziet dat dit nou niet bepaald de manier is om een dialoog vorm te geven.

*Hoe spring je dan in?*

Kennelijk is het nogal [moeilijk](https://stackoverflow.com/questions/6046263/how-to-indent-a-few-lines-in-markdown-markup) om het inspringen in Markdown te regelen. Men valt gauw terug op HTML of men gebruikt lijsten. Misschien is het gebruik van lijsten wel de beste manier, maar ik vind het streepje nogal storend.

- "Hartstikke goed," denkt de schrijver, maar de lezer hoeft het er niet mee eens te zijn.
- "Laat dat streepje of bolletje toch alsjeblief weg," schreeuwt één van onze lezers dan ook. "Dit lezen lijkt gewoon op stotteren!"
   - "Kan ik er dan een open bolletje van maken, misschien?"
   - "Nee, alsjeblief, zeg!"
      - "Maar hoe dan wel? Een blokje lijkt me ook niet zo leuk," antwoordt de schrijver wanhopig.

"Inderdaad!" De lezer dreigt het geduld te verliezen, en is al enigszins afgeleid. "Laat het maar zo. En spring maar niet in. Dat maakt de tekst in ieder geval rustiger dan al die rare tekens."

"Okee, maar... " De schrijver denkt enkele ogenblikken na, en laat de tekst zoals hij het nu voor zich ziet, op zich inwerken. Er komen echte aanhalings- en sluittekens, ziet hij. En in plaats van inspringen, zorgt Markdown voor extra ruimte tussen de regels. "Ja, het is misschien niet ideaal op deze manier, maar volgens mij wel het beste wat er mogelijk is in Markdown."

"Gelukkig," verzucht onze lezer, en gaat verder met een ander verhaal, wat voor hem toch net wat interessanter is. Misschien dat in dat verhaal wel mooie, en goed vormgegeven dialogen staan.